Η ζωοποιός νέκρωση των παθών – Από τον παλαιό άνθρωπο στην εν Χριστώ αναγέννηση | Κήρυγμα π. Ιερωνύμου (28 Οκτωβρίου 2026)
ΙΕΡΟΣ ΚΑΘΕΔΡΙΚΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ ΓΛΥΦΑΔΑΣ
Η ζωοποιός νέκρωση των παθών
Από τον παλαιό άνθρωπο στην εν Χριστώ αναγέννηση
Εσπερινό κήρυγμα του
π. Ιερωνύμου Παγώνη
Τετάρτη 28 Οκτωβρίου 2026
Με αφετηρία το Γ΄ κεφάλαιο της προς Κολοσσαείς Επιστολής, ο π. Ιερώνυμος ανέπτυξε το βαθύτερο νόημα της «ζωοποιού νεκρώσεως» των παθών: της πνευματικής πορείας μέσα από την οποία ο άνθρωπος αποβάλλει το εμπαθές φρόνημα και αναγεννάται εν Χριστώ.
Ο Σταυρός, η Ανάσταση και η αποστολή του Αγίου Πνεύματος υπηρετούν τη σωτηρία και την ανακαίνιση του ανθρώπου. Όπως υπενθυμίζει ο Απόστολος Πέτρος, ο Χριστός μάς άφησε υπόδειγμα για να ακολουθήσουμε τα ίχνη Του, ενώ ο Μέγας Βασίλειος προβάλλει τη μίμηση του Χριστού ως πρότυπο της χριστιανικής ζωής.
Η νέκρωση των παθών
Ο Απόστολος Παύλος προτρέπει:
«Νεκρώσατε οὖν τὰ μέλη ὑμῶν τὰ ἐπὶ τῆς γῆς, πορνείαν, ἀκαθαρσίαν, πάθος, ἐπιθυμίαν κακήν…»
Προς Κολοσσαείς 3,5Αναφερόμενος στην πορνεία, ο π. Ιερώνυμος τόνισε ότι ο άνθρωπος δεν πρέπει να γίνεται δέσμιος του γενετήσιου ενστίκτου. Το σώμα είναι ιερό, ναός του Αγίου Πνεύματος, και καλείται να συμμετέχει στον αγιασμό. Η Εκκλησία προβάλλει την αγνότητα, την εγκράτεια και την υπεύθυνη αγάπη, η οποία βρίσκει την ευλογημένη έκφρασή της μέσα στο Μυστήριο του Γάμου.
Η ακαθαρσία και τα πάθη φανερώνουν την εσωτερική υποδούλωση του ανθρώπου. Η επίκληση μιας δήθεν απεριόριστης ελευθερίας μπορεί, αντί να τον απελευθερώσει, να τον καταστήσει αιχμάλωτο των επιθυμιών του. Η πραγματική ελευθερία προϋποθέτει κάθαρση της ψυχής, εγκράτεια και πνευματική εγρήγορση.
Η κακή επιθυμία αποτελεί συχνά τη ρίζα των παθών. Από τους εμπαθείς λογισμούς γεννιέται η έλξη προς την αμαρτία, ενώ ο άνθρωπος απομακρύνεται από το κάλλος του Θεού. Η ασκητική παράδοση, με χαρακτηριστική αναφορά στον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή, μας καλεί να στρέψουμε την επιθυμία προς τον Θεό, καλλιεργώντας τον θείο έρωτα και τη συνεχή προσευχή.
«Οὐ σωματοκτόνοι, ἀλλὰ παθοκτόνοι»
Ιδιαίτερη σημασία είχε η αναφορά στο Γεροντικό, όπου ο Αββάς Ποιμήν διδάσκει ότι δεν καλούμαστε να εξοντώσουμε το σώμα, αλλά να πολεμήσουμε τα πάθη.
Η χριστιανική άσκηση δεν είναι περιφρόνηση του σώματος, το οποίο αποτελεί δώρο του Θεού και χρειάζεται φροντίδα και σεβασμό. Είναι αγώνας κατά των εμπαθών λογισμών και κάθε εσωτερικής δουλείας.
Η νέκρωση των παθών γίνεται ζωοποιός όταν πεθαίνει μέσα μας ο παλαιός άνθρωπος και αναγεννάται ο νέος, φωτισμένος από τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, ελεύθερος να αγαπήσει και να ζήσει εν Χριστώ.
Επιμελημένη απόδοση βάσει σημειώσεων του κηρύγματος. Δεν αποτελεί αυτολεξεί απομαγνητοφώνηση.
