«Ας ξαναφέρουμε τον Χριστό στην πατρίδα μας» – Κυριακάτικο κήρυγμα του Πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου Γαντζού | 25 Οκτωβρίου 2026
Κυριακή ΣΤ΄ Λουκά · 25 Οκτωβρίου 2026
Ιερός Καθεδρικός Ναός Αγίας Τριάδος Γλυφάδας
Η θεραπεία του δαιμονισμένου των Γαδαρηνών, την οποία παρουσιάζει η ευαγγελική περικοπή της Κυριακής ΣΤ΄ Λουκά (Λουκ. 8, 26–39), δεν αποτελεί μόνο μια συγκλονιστική μαρτυρία της θείας δυνάμεως του Χριστού. Αναδεικνύει συγχρόνως ένα βαθύ πνευματικό ερώτημα: είναι ο άνθρωπος πρόθυμος να δεχθεί τον Χριστό στη ζωή του, όταν η παρουσία Του απαιτεί αλλαγή προτεραιοτήτων και τρόπου ζωής;
Ο Χριστός ελευθερώνει έναν βασανισμένο άνθρωπο από τη δαιμονική καταδυνάστευση και του αποκαθιστά την αξιοπρέπεια και την ελευθερία. Ωστόσο, οι κάτοικοι της περιοχής, αντί να χαρούν για το θαύμα, αναστατώνονται από την απώλεια της αγέλης των χοίρων και ζητούν από τον Κύριο να απομακρυνθεί από τον τόπο τους.
Η στάση των Γαδαρηνών αποκαλύπτει την αντίφαση μιας κοινωνίας που, ενώ βρίσκεται μπροστά στη θεία ευεργεσία, προτάσσει το υλικό συμφέρον έναντι της πνευματικής ωφέλειας. Το θαύμα δεν αρκεί από μόνο του για να γεννήσει την πίστη, όταν η ανθρώπινη καρδιά παραμένει προσκολλημένη στα πρόσκαιρα.
Αυτό το γεγονός αποτέλεσε την αφετηρία του κυριακάτικου κηρύγματος του Πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου Γαντζού, ο οποίος συνέδεσε τη συμπεριφορά των Γαδαρηνών με την πνευματική πραγματικότητα της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας.
Όταν ο Χριστός απομακρύνεται από την καθημερινότητά μας
Η Ελλάδα, μια πατρίδα με μακραίωνη ορθόδοξη παράδοση, με αγώνες, θυσίες και γενιές που ανατράφηκαν μέσα στην πίστη, φαίνεται σήμερα να απομακρύνεται σταδιακά από τις πνευματικές της ρίζες.
Η απομάκρυνση αυτή δεν εκδηλώνεται μόνο στον δημόσιο βίο, αλλά πρωτίστως μέσα στην οικογένεια και στην προσωπική ζωή.
Το εικονοστάσι, το καντήλι, η προσευχή και το πνευματικό βιβλίο, που κάποτε αποτελούσαν αναπόσπαστα στοιχεία του ελληνικού σπιτιού, συχνά παραμερίζονται. Τη θέση τους καταλαμβάνουν οθόνες και καθημερινές ενασχολήσεις που απορροφούν τον χρόνο και την προσοχή μικρών και μεγάλων.
Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στην ανατροφή των παιδιών και στην ευθύνη της οικογένειας να μεταδίδει όχι μόνο γνώσεις, αλλά και αξίες, πνευματικά πρότυπα και βιώματα πίστεως.
Παράλληλα, επισημάνθηκαν φαινόμενα που δοκιμάζουν τη συνοχή της κοινωνίας: η αποξένωση, η μοναξιά, η βία, η έλλειψη εμπιστοσύνης, η υποχώρηση του φιλότιμου και η απαξίωση προσώπων και θεσμών.
Η κρίση αυτή, όπως υπογραμμίστηκε στο κήρυγμα, δεν είναι μόνο οικονομική ή κοινωνική. Είναι πρωτίστως κρίση πνευματικού προσανατολισμού, όταν ο άνθρωπος χάνει την επαφή με τις αξίες που προσδίδουν νόημα και προοπτική στην ύπαρξή του.
Η αληθινή πρόοδος και η ελευθερία της πίστεως
Ο Χριστός δεν επιβάλλει την παρουσία Του. Όπως σεβάστηκε την επιλογή των Γαδαρηνών και απομακρύνθηκε από την περιοχή τους, έτσι και σήμερα αφήνει τον άνθρωπο ελεύθερο να Τον δεχθεί ή να Τον απορρίψει.
Η πίστη δεν μπορεί να επιβληθεί. Ούτε όμως μπορεί η επιλογή της απομάκρυνσης από τον Χριστό να επιβάλλεται σε εκείνους που επιθυμούν να ζουν σύμφωνα με το Ευαγγέλιο.
Το ουσιαστικό ερώτημα είναι τι θεωρούμε πραγματική πρόοδο.
Πρόοδος δεν είναι απλώς η υλική ευημερία, η τεχνολογική ανάπτυξη ή η ικανοποίηση των πρόσκαιρων επιθυμιών. Αληθινή πρόοδος είναι η καθημερινή πορεία προς την αλήθεια, την αγάπη, την αξιοπρέπεια, την ανθρωπιά και την ανιδιοτελή προσφορά.
Προοδευτικός, με αυτή την πνευματική έννοια, είναι ο άνθρωπος που αγωνίζεται να γίνεται καθημερινά καλύτερος, που καλλιεργεί την αγάπη προς τον συνάνθρωπο και επιλέγει συνειδητά να συνοδοιπορεί με τον Χριστό.
Η επιστροφή στον Χριστό είναι πάντοτε δυνατή
Παρά τη διαπίστωση της πνευματικής απομάκρυνσης, το μήνυμα του κηρύγματος δεν ήταν μήνυμα απογοήτευσης, αλλά ελπίδας.
Η μετάνοια, ως ουσιαστική αλλαγή του τρόπου σκέψης και ζωής, παραμένει πάντοτε ανοιχτή δυνατότητα για κάθε άνθρωπο.
Η επιστροφή στον Χριστό αρχίζει από την προσωπική μας ζωή, από την οικογένεια, από την προσευχή, από την έμπρακτη αγάπη και από τη συνειδητή συμμετοχή στη ζωή της Εκκλησίας.
Δεν αρκεί η επίκληση της ορθόδοξης παράδοσης ως ιστορικής ή πολιτιστικής κληρονομιάς. Χρειάζεται η πίστη να γίνεται βίωμα, στάση ζωής και μαρτυρία αγάπης μέσα στον σύγχρονο κόσμο.
Το κήρυγμα ολοκληρώθηκε με μια θερμή προτροπή επιστροφής στον Χριστό, με την πεποίθηση ότι η αγάπη Του παραμένει αμετάβλητη και ότι η παρουσία Του αποτελεί πηγή παρηγοριάς, προστασίας και πνευματικής αναγέννησης.
Ας ξαναφέρουμε τον Χριστό στην προσωπική μας ζωή, στις οικογένειές μας και στην πατρίδα μας.
Επιμελημένη απόδοση των βασικών σημείων του κηρύγματος της 25ης Οκτωβρίου 2026.
